Pusulam Bozulduğunda Adaleti Düşledim

🧭

Ben Zeynep. Adım, “babasının süsü” demekmiş. Ama ben süs değilim. Ben bir izim. Bir yönüm. Bir çağrıyım. İçimdeki sıkıntı, sadece sınav stresi değil. O, bir pusulanın bozulduğu an. Ve o bozulma, beni kendime döndürdü.

Üniversiteye hazırlanıyorum. Hukuk istiyorum.

 Herkes “çalış, kazan, kurtul” diyor. Ama ben sadece kendim için değil, başkaları için de kazanmak istiyorum. Çünkü içimde bir yangın var. Sessizce yanan ama hiç sönmeyen. Bir çocuğun okuldan uzaklaştırıldığı gün başladı bu yangın. Bir annenin mezarına ulaşamadığı haberini okuduğumda büyüdü. Bir dilin yasaklandığını duyduğumda içimde bir fırtınaya dönüştü.

Ve şimdi, her gün haberlerde masumların öldürüldüğünü görüyorum. İsmi bile anılmayan çocuklar, sokakta vurulan gençler, sessizce kaybolan yaşlılar… İç sıkıntım, onların sessiz çığlığına dönüştü. Uyuyamıyorum. Ders çalışırken gözüm satırlarda, ama kalbim o kayıplarda. Pusulam dönüyor. Ama artık biliyorum: yönüm zulme karşı.

Kardeşimle oynadığımız eski bir oyunu hatırlıyorum: kim daha uzun susabilir? O zamanlar kazanmak için nefesimi tutar, suratımı balon gibi şişirirdim. Kardeşimse işi abartır, susarken bana kaş göz yapar, sonra sessizce gülmeye çalışırdı. En sonunda ikimiz de patlardık: kahkahadan değil, nefessizlikten. Belki iç sıkıntısı da böyle bir şeydir: fazla tutunca patlar, fazla susunca gülünçleşir. Ama artık susmak istemiyorum. Konuşmak istiyorum. Yazmak istiyorum. Savunmak istiyorum.

Van Gölü’ne bir taş attım geçenlerde. Dalgalar aldı, uzaklara götürdü. “Al,” dedim, “bu benim sıkıntım.” Ama dalgalar geri getirdi. “Seninle kalmalı,” dediler. “Çünkü sen onsuz eksiksin.” O gün anladım: iç sıkıntısı, eksik değilmiş. Fazlaymış. Fazla duygu, fazla hatıra, fazla yön.

⚖️ Bir gün savcı olursam, sadece dosya değil, dua taşıyacağım. Sadece kanun değil, kalp taşıyacağım. Ve bir karavan alacağım. İçinde kitaplar, battaniyeler, sıcak çaylar olacak. O karavanla köylere gideceğim, sokaklara, sessiz evlere. Adaletin sadece mahkeme salonlarında değil, yollarda da var olduğunu göstereceğim. Çünkü adalet, ulaşmak değil; ulaşmak için yola çıkmaktır.

Ben Zeynep. Pusulam hâlâ dönüyor. Ama artık yönümü biliyorum. Zulme karşı. Sessizliğe karşı. Unutuşa karşı. Ve bu sıkıntı, o yönün ilk adımı.🪶

Gökyüzü hâlâ mavi. Van Gölü hâlâ dalgalı. Masumlar hâlâ suskun. Ama ben artık yürümeye başladım.👣