Ben Artık Yokum
Ben artık yokum,
nefesim durdu,
ama bu yazı hâlâ burada.
Bir mezar taşı değil bu,
bir kalp izi,
bir dua gibi sessiz,
bir çığlık gibi derin.
Annem,
depremde yer titrerken bile
senin ellerin sabitti.
Ben ağlarken,
senin gözlerin bana “buradayım” diyordu.
Senin kalbinin sıcaklığı
bana cenneti hatırlattı.
Allah’ım, annemi koru
onun duası olmasaydı,
ben bu kadar dayanamazdım.
Babam,
senin sesin çocukluğumun en sert yankısıydı.
Bir kelimeni onay gibi gördüm,
bir bakışını ödül gibi.
Kendimi sana ispatlamaya çalıştım,
ama hep eksik kaldım.
Allah’ım, babamı affet
o da kendi babasından
eksik sevgi aldı belki.
Abim,
iki yaş farkla bir ömür paylaştık.
Aynı odada,
aynı duvarlara bakarak kurduk hayallerimizi.
Senin suskunluğun,
benim en büyük güvenimdi.
Allah’ım, abimi koru
onun omzu hâlâ içimde.
Ayşe ablam,
bizden ayrı yaşadın,
ama yokluğun değil,
tamamlayıcılığın kaldı bende.
Hem anne oldun, hem baba.
Allah’ım, Ayşe ablamı koru
onun mücadelesiyle büyüdüm.
Beste ablam,
çok çektin.
Yaşından büyük yükler taşıdın.
Senin sessizliğinde bir dua vardı.
Allah’ım, Beste ablamı koru
o, bu evin en sessiz kahramanıydı.
Aysun ablam,
çocukluğunu kıskandım.
Ama sonra anladım:
sen benim yol arkadaşımsın.
Senin gülüşün uzaktı,
ama kalbime yakındı.
Allah’ım, Aysun ablamı koru
o, kıskançlığıma sevgi öğretti.
Kıvırcık gamzelim,
kahkahan duvarları bile yumuşatırdı.
Seninle saçmalamak,
hayatın en ciddi anlarını bile hafifletirdi.
Allah’ım, onu koru
o, bu evin kahkahasıydı.
Japonum, noktalı virgülüm,
sessizliğinde bir roman vardı.
Bir cümleyi yarım bırakırdın,
ben tamamlamayı bilirdim.
Allah’ım, onu koru
o, eksik kalan her şeyin anlamıydı.
Ve sen…
Adını bilmediğim,
yüzünü görmediğim,
ama kalbimde yer açtığım nasibim.
Seninle yaşanmamış şeyler vardı,
ama hepsi gerçekti.
Senin varlığın,
bana sevmenin ne kadar sessiz olabileceğini öğretti.
Allah’ım, onu koru
ben ona hiçbir şey söyleyemedim,
ama çok şey hissettim.
Sevdiklerim,
beni tanıyan,
bana dua eden,
benimle bir anı paylaşan herkes…
Ben artık yokum,
ama sevgim hâlâ burada.
Allah’ım, onları koru
ben yaşarken sevdim,
ama eksik sevdim.
Şimdi giderken,
hepsini sana emanet ediyorum.
Sadece ismi cenaze olarak kalmış olan
-Zeynep Taşköprü -
No comments:
Post a Comment